Η καύση ξύλου σε μια ξυλόσομπα έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα, υδρατμών, στάχτης και θερμότητας. Η ατελής καύση παράγει επίσης μονοξείδιο του άνθρακα, διάφορους υδρογονάνθρακες και άλλα αέρια, τα οποία θεωρούνται βλαβερά. Τα αέρια που εξατμίζονται από την καύση του ξύλου περιέχουν περίπου 50% έως 60% της θερμαντικής αξίας του ξύλου, και τα αέρια αυτά μπορούν να καούν μόνον σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, γύρω στους 600 βαθμούς C. Ο τρόπος με τον οποίο καίτε το ξύλο, η κατάσταση της σόμπας, καθώς και η υγρασία που περιέχεται στο ξύλο είναι αποφασιστικοί παράγοντες για την ποσότητα του καπνού που βγάζει η σόμπα σας. Η υψηλότερη θερμαντική απόδοση και η χαμηλότερη παραγωγή καπνού επιτυγχάνεται όταν η σόμπα/ το τζάκι καίει σε υψηλή θερμοκρασία. Αυτό όμως δεν είναι πάντοτε επιθυμητό ούτε πάντοτε δυνατόν: συνήθως δεν θέλουμε να υπερθερμάνουμε ένα δωμάτιο ή όλο το σπίτι, ειδικά όταν η εξωτερική θερμοκρασία δεν είναι εξαιρετικά χαμηλή, ενώ κατά τη διάρκεια της νύχτας οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να χαμηλώνουν την ένταση της φωτιάς έτσι ώστε να σιγοκαίει όλη νύχτα χωρίς να χρειάζεται περισσότερο ξύλο.

Μέλημά σας θα πρέπει να είναι η καύση του ξύλου κατά τρόπο ασφαλή και φιλικόν προς το περιβάλλον. Θα σας βοηθήσει σε αυτό η χρήση ξύλου καθαρού, στεγνού, καλής ποιότητας. Επίσης το να καίει το τζάκι σε υψηλή θερμοκρασία, όποτε αυτό είναι δυνατόν, μειώνει τον καπνό και το κρεόζωτο (κρεόζωτο είναι η πίσσα που προέρχεται από την καύση του ξύλου) που σωρρεύονται στην καμινάδα.

Η χρήση καταλυτικής εστίας επιτρέπει στα πτητικά αέρια που παράγονται κατά την καύση του ξύλου, να καούν σε πολύ χαμηλότερη θερμοκρασία, μειώνοντας έτσι σε σημαντικό βαθμό καπνό και κρεόζωτο, και ταυτόχρονα αυξάνει την παραγόμενη θερμότητα κατά 25% έως 30%. Οι καταλυτικοί θάλαμοι καύσης μπορούν ακόμη και να προστεθούν σε παλαιές, υπάρχουσες εστίες. Αυξάνουν, φυσικά, το κόστος της εστίας και πρέπει να αντικαθίστανται κάθε λίγα χρόνια.

Πηγή: J.Johnson, Virginia Polytechnic and State University